განახლების სულისკვეთება

        რევოლუციური ტალღის შედეგად დამხობილ საბჭოურ ელიტებს (ისინი «პოსტსაბჭოურად» იქცნენ მხოლოდ იმის შედეგად, რომ «პრიხვატიზებული» კაპიტალით გაზავდნენ) ის ანათესავებთ, რომ ვერ შექმნეს ქვეყანაში განახლების, წინსვლის, განვითარების ატმოსფერო(!!!).
          მოსახლეობისათვის მთლიანი შიდა პროდუქტის ზრდის მშრალი ციფრები კი არ არის მნიშვნელოვანი, არამედ სწორედ ეს ატმოსფერო, რომელიც ხელისუფლების ლეგიტიმურობის ყოვლად აუცილებელი პირობაა. »უაზრო» მმართველობით «ჩამყაყებულ» ატმოსფეროში ბუნებრივად ჩნდება ადამიანთა მრავალრიცხოვანი კატეგორია, რომელსაც უბრალოდ «სული ეხუთება» და «ოღონდ ეს უძრაობის ხანა დამთავრდეს და – რაც უნდა მოხდეს».
        რამდენიც არ უნდა ელაპარაკა ვიქტორ იანუკოვიჩს, რომ «ერთ სულზე მშპ-ს შეფარდება ამდენი და ამდენი პროცენტით გაიზარდა», რომ «პენსიები გაოთხმაგდა», რომ «საწვავ-საპოხი მასალების ფასმა იკლო და მშრომელებს მეტი საშუალება აქვს საგაზაფხულო სამუშაოთა საწარმოებლად» – ეს ყოველივე იქ სრული სიმართლე იყო, მაგრამ ვერაფერს შეცვლიდა. შედარებაც კი შეუძლებელია ცხოვრების დონისა, რომელიც უკრაინასა და საქართველოში არსებობდა შევარდნაძისა და კუჩმას მმართველობის ბოლოს. მაგრამ ეს არაა საკმარისი – მასის ფსიქოლოგია ისეთნაირად არის მოწყობილი, რომ იგი მხოლოდ იმას თვლის ლეგიტიმურად, იმას «აღიარებს» იმას მიიჩნევს რეალურად, რასაც თვალნათლივ ხედავს, რასაც შეუძლია «ხელით შეეხოს». ამიტომ, ხსენებული ატმოსფეროს შესაქმნელად არა მხოლოდ რეალური ეკონომიკური წინსვლაა საჭირო ან თუნდაც სოციალური პრობლემების გადაწყვეტა (რასაც, ისევ და ისევ ვიმეორებ, კუჩმა-იანუკოვიჩის ხელისუფლებაც წარმატებით ახერხებდა უკრაინაში) არამედ ხელისუფლების უნარი, თანამედროვე «პი-არ» ტექნოლოგიების მეშვეობით, აქციოს მოსახლეობა ამ პროცესთა უშუალო თანამონაწილედ, შექმნას ერთგვარი «სინერგეტიკული კავშირი» ხელისუფლებასა და ხალხს შორის, უპასუხოს იმპულსებს, რომელიც არა უპირატესად ელიტიდან, არამედ ხალხის წიაღიდან მოდის, ყოველდღიურად დაადასტუროს ხელისუფლების «აქტიურობა», «ქმედითობა» და «ხალხურობა» თუნდაც იმგვარი ჟესტებით, რაც კუდაბზიკა და ქრონიკულად კრიტიკანული ინტელიგენციის მედიდურ უკმაყოფილებას იწვევს. ვთქვათ ისეთი დემარშებითაც კი, როგორიცაა თბილისის ფასადთა სამღებრო სამუშაოებში მონაწილეობა, ან «ერისა და პარლამენტისადმი» მიმართვის დაწერა არა ინტელექტუალთა ვიწრო წრისათვის, არამედ ხალხისათვის გასაგებ(!) ენაზე.
        როგორც არ უნდა აღიზიანებდეს ეს ყოველივე ხსენებულ წრეს, რა ისტერიკებშიც უნდა იკრუნჩხებოდეს იგი რისხვითა და გაკიცხვით, რამდენიც არ უნდა იძახოს «მალიარი ხარ ბიჭო?!», «ზაპრავშჩიკი ხარ ბიჭო?!!!» – ლეგიტიმურმა ხელისუფლებამ ამ პაროქსიზმებს ყურადღება არ უნდა მიაქციოს, ვინაიდან უმთავრესი ამოცანა სწორედ «ჭაობისა» და «უძრაობის», ანუ ხელისუფლების გაუცხოების ატმოსფეროს რეციდივთა ყოველდღიური(!) განადგურებაა. ბუნებრივია, ამის უნარი და საშუალება მხოლოდ ლეგიტიმურ ხელისუფლებას აქვს, თორემ ედუარდ შევარდნაძე რომ სენაკში ბოჩოლებს ეფერებოდა – უკვე გვიან იყო.
        ეს ყოველივე მით უფრო აქტუალურია, როდესაც ხელისუფლებას საქმე აქვს «ჰომო სოვიეტიკუსთან», რომელსაც, ძველი ინერციით, დღემდე ჰგონია, რომ ხელისუფლების პირდაპირი დანიშნულება კონკრეტულად მისი ცხოვრების გაუმჯობესებაა.
        იმავე მენტალობის კიდევ ერთი მახასიათებელი ისაა, რომ მისი მატარებელი ადამიანის აზრით, ცხოვრება რაღაცას უფრო მეტს უნდა ნიშნავდეს და უფრო მეტს ემსახურებოდეს, ვიდრე ცხოვრებას. ეს ძალზე ნიშანდობლივია: თანამედროვე დაასვლური ცივილიზაცია, სიღრმისეულად უკვე იმ «ობივატელის» ცივილიზაციაა, რომლის აღქმითაც, ცხოვრება უბრალოდ ცხოვრებას ნიშნავს და მეტს არაფერს.
        სწორედაც არაფერია ამქვეყნად ამ დიად «ტაფტლოგიაზე» კეთილშობილი და ბუნებრივი – მას ეფუძნება (ვიმეორებ) თანამედროვე სამყარო; სწორედ იგი სძენს მას მდგრადობასა და განვითარების პერსპექტივას.
        - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
        მაშასადამე, ისევ და ისევ ვუბრუნდებით «ჭაობის შემოქმედი» ხელისუფლების განუხრელი დელეგიტიმაციისა და გარდაუვალ შედეგების პრობლემას.
        ადამიანები, რომლებიც «აქა დგანან, სხვაგვარად არ ძალუძთ» და სწორედ რევოლუციების დროს გამოდიან «ჩრდილიდან» - ნებისმიერ, თუნდაც ყველაზე სწრაფად განვითარებად, წარმატებულ საზოგადოებაში შეიძლება არსებობდნენ. ეს სოციოფსიქოლოგიური ფენომენია, მაგრამ ამ კატეგორიას მხოლოდ დელეგიტიმიზებული ხელისუფლების პირობებში შეუძლია ასპარეზზე გამოსვლა. მით უმეტეს წარმატების მიღწევა და წადილის განხორციელება.
        მეორეს მხრივ, დელეგიტიმიზებული ხელისუფლების პირობებში, სხვადასხვა მეთოდით ხდება ანტისახელისუფლებო ქმედების ლეგიტიმაცია. ანუ იწყება არა მხოლოდ მოწინააღმდეგე რესურსთა, არამედ ლეგიტიმურობის ხარისხთა ჭიდილი. იმ აზრით, რომ რამდენადაც დელეგიტიმიზებულია ხელისუფლება, მით უფრო იზრდება ანტისახელისუფლებო (თუნდაც არაკონსტიტუციური!) ქმედების ლეგიტიმურობა.
        მაგალითად, ის, რომ კათალიკოს პატრიარქი არ მივიდა 2 ნოემბერს არჩეული პარლამენტის სხდომაზე, ან მოწინააღმდეგე ბანაკში აღმოჩნდნენ ინტელიგენციის ცნობილი წარმომადგენლები, რომ ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის განცხადებაში აღიარებული იყო არჩევნების გაყალბების ფაქტი, - უკვე არა მხოლოდ ხელისუფლების დელეგიტიმაციას განაპირობებდა, არამედ პოლიტიკურ ლეგიტიმურობას მატებდა ანტისახელისუფლებო ძალისხმევას – მათ შორის პარლამენტიდან იქ შეკრებილი კამარილიის გარეკვას.

მთელ გვერდზე

გ ა გ რ ძ ე ლ ე ბ ა